KIND NOCH KRAAI

Meneer Luyken stapt op hoge poten naar buurtbemiddeling. Of we niet wat kunnen doen aan de vunzigheid en goorheid bij de buurvrouw. Het loopt werkelijk de spuigaten uit. Niemand bemoeit zich met deze vrouw, terwijl ze helemaal aan het verpieteren is. Ze heeft kind noch kraai. Ze verwaarloost haar huishouden en vergeet de vuilnis buiten te zetten. Dat betekent dat er allemaal vieze luchtjes naar hen toestromen: rottend afval, kattenstront en ander muffigheid. Nu het warmer wordt, neemt de stank alleen nog maar toe. Meneer Luyken en zijn vrouw zijn al een paar keer aan de deur geweest, maar ze vertikt het om open te doen. “Ze gaat overdag nooit de deur uit. Alleen ’s nachts glipt ze naar buiten en waart dan als een soort spook door de wijk. Mijn vrouw vindt dat nogal eng. Ze is bang dat ze gekke dingen gaat doen.

Op een kier

Hoewel de hele zaak eigenlijk niets voor buurtbemiddeling lijkt te zijn, gaat een vrijwilliger bij de buurvrouw langs. Het gaat om mevrouw Verheul, een alleenwonende vrouw van in de veertig. Ze doet de deur op een kiertje open en kijkt haar angstig aan. De vrijwilliger zegt dat ze komt kijken hoe het met haar gaat en of ze even binnen mag komen. Aanvankelijk weigert mevrouw Verheul. Wie haar dan wel gestuurd heeft? Want zij heeft niemand besteld! “De buren maken zich bezorgd over u en ik kom kijken of ik iets voor u kan doen.”Uiteindelijk gaat ze overstag. De vrijwilliger van buurtbemiddeling schrikt inderdaad van de puinhoop in huis. Overal slingeren kleren rond, dozen met lege flessen bedekken de vloer en het aanrecht in de keuken staat vol met vuile vaat en lege kattenvoerblikjes. De vuilnis staat her en der verspreid en de vloer is aangekoekt met drek.

Depressie
Mevrouw Verheul slalomt achteloos om de rommel heen en gaat in de enige vrije leunstoel zitten. Haar haren lijken net een ragebol en ze kijkt wat verwilderd om zich heen. De kat vertoont kale plekken op haar vacht en draait om haar benen. Na enig aandringen is mevrouw Verheul bereid iets over zichzelf te vertellen. Ze is na haar scheiding in een depressie geraakt. De rechter heeft haar verboden haar kinderen nog te zien. Langzamerhand is mevrouw Verheul haar vrienden kwijtgeraakt en is ze steeds meer alleen komen te staan. Haar familie wil niets meer van haar weten. Ïk heb alleen mijn kat nog”, zegt mevrouw Verheul. Ze is angstig en durft nauwelijks de straat op. Bang om mensen tegen te komen. Alleen in het duister van de nacht waagt ze zich buiten en maakt dan snel een ommetje. Eigenlijk kan het haar allemaal niets meer schelen. Daarom doet ze ook niets meer in haar huis en laat ze alles verslonzen.

Opgespaard leed

Nu mevrouw Verheul een open oor vindt voor haar verhaal, stromen er steeds meer woorden naar buiten. Alsof ze al tijden geen mens meer heeft gesproken en al het opgespaarde leed een uitweg vindt.

Het is voor de persoon van buurtbemiddeling duidelijk dat deze situatie zich niet leent voor een bemiddeling tussen buren. Deze vrouw heeft hulp nodig.
Met haar toestemming schakelt buurtbemiddeling de GGD in. Die komt langs als er sprake is van verwaarloosde woninghygiëne en vervuiling. Ze zorgt er ook voor dat er hulpverleners in actie komen om mevrouw Verheul bij te staan.

Bij buurtbemiddeling bestaat geheimhouding. Bovenstaand voorbeeld komt uit een andere gemeente in Nederland. De namen en omstandigheden zijn vanwege de privacy veranderd. Heeft u zelf overlast van uw buren of bent u verwikkeld in een burenruzie en wilt u werken aan verbetering of aan een oplossing? Bel dan naar de coördinator van Buurtbemiddeling: Sam van Bakergem, telefoonnummer: 0118 - 751444

“samen komen we er wel uit”