Mevrouw van Wijk belt naar buurtbemiddeling met de klacht over haar bovenbuurvrouw. Als iemand van buurtbemiddeling bij haar langskomt, somt ze een reeks van ergernissen op: de buurvrouw zet de kopjes keihard op het aanrecht, ze slaat met de keukenkastjes, ze stampt op de trap, ze schuift met de meubels en haar was drupt op haar balkon. En ze doet het allemaal expres, om haar te pesten. Waarom zou de buurvrouw haar willen pesten, vraagt de persoon van buurtbemiddeling. Is er dan iets tussen hen voorgevallen ?
Bekoelde relatie
Mevrouw van Wijk vertelt dat ze al tien jaar buren van elkaar zijn. Vroeger was het contact goed. Ze dronken af en toe een bakje koffie bij elkaar en leenden van elkaar gereedschap en andere spullen. Sinds mevrouw van Wijk gescheiden is, is de relatie tussen de vrouwen wat bekoeld. “Ik denk dat ze bang is dat ik haar man in pik,” zegt mevrouw van Wijk. Mevrouw van Wijk heeft na haar scheiding een moeilijke tijd doorgemaakt. Ook is ze haar baan kwijtgeraakt en zit nu hele dagen thuis. Ze heeft geen vrienden of kennissen en staat er helemaal alleen voor. Ze verwijt de buurvrouw dat zij haar in de steek heeft gelaten op het moment dat ze het moeilijk had. Dat steekt haar enorm. De vrouwen praten nu helemaal niet meer met elkaar en ze groeten elkaar niet in het trappenhuis. Dat vindt mevrouw van Wijk vervelend. Ze wil graag dat de buurvouw weer “normaal” doet en dat ze ophoudt met zoveel lawaai te maken.
Tussen de oren
Dan komt de vrijwilliger van buurtbemiddeling op bezoek bij de bovenbuurvrouw, mevrouw Nagel. Mevrouw Nagel reageert boos op de klachten van de buurvouw. “Waar heeft ze het in vredesnaam over? Ik en mijn man zijn overdag nooit thuis en in de avond leven we normaal. Het zijn gewone leefgeluiden die iedereen wel eens hoort. Bovendien klaagde de buurvouw vroeger nooit over geluidsoverlast en nu ineens wel. Het zit bijhaar duidelijk tussen de oren! “ De vrijwilliger van buurtbemiddeling vraagt wat ze hiermee bedoelt. Mevrouw Nagel vermoedt dat de buurvrouw jaloers op hen is. “Zij is gescheiden en kan het moeilijk verkroppen dat wij nog samen zijn. Ze heeft het contact tussen ons zelf verpest, omdat ze steeds zat te stoken tussen mij en mijn man. Ik heb haar eruit gebonjourd. Bij mij is ze niet meer welkom!” Mevrouw Nagel heeft de indruk dat de buurvrouw eenzaam is en al haar frustraties op hen afreageert. “Ze is kierewiet. We zorgen niet voor overlast, maar ze fixeert zich op ieder geluidje. Ik denk dat de muren op haar afvliegen”.
Onstuitbaar
Aanvankelijk voelt ze helmaal niet voor een bemiddelingsgesprek. Wij doen toch niets? Waarom moeten wij dan komen? Het is háár probleem en niet het onze.” Uiteindelijk gaat ze toch overstag, omdat ze het zat is dat de buurvrouw steeds op de muur bonkt. Misschien kan een gesprek er voor zorgen dat deze waanzin ophoudt. Uiteindelijk zitten de twee vrouwen tegenover elkaar aan tafel met in het midden twee neutrale bemiddelaars. De bemiddelaars vragen hen om beurten te vertellen wat hen dwarszit. Mevrouw van Wijk steekt meteen van wal. Op een fanatieke manier breng ze haar klachten over de geluidsoverlast naar voren. Ze kijkt hierbij mevrouw Nagel niet aan, maar richt zich helemaal op de bemiddelaars. Ze laat haar eigen situatie buiten beschouwing. Het is een onstuitbare stroom van klachten, alsof de dijken het na lange tijd begeven. De bemiddelaars moeten haar afremmen om buurvrouw Nagel de kans te geven haar verhaal te doen.
Als God in Frankrijk
Buurvouw Nagel verzekert mevrouw van Wijk dat ze geen bewuste overlast veroorzaken. Dat ze net zo leven als in die tien jaar daarvoor. Er is niets veranderd, hoe komt het dan dat je ons nu ineens gestookt met klachten? Ze begrijpt het niet. Nu richt buurvrouw van Wijk zich rechtstreeks tot mevrouw Nagel en haar ogen schieten vuur. ”Jij denkt dat je alles zo dik voor elkaar hebt. Met je huisje en je boompje en je beestje. Je bent een grote egoïst en je trekt je van niemand wat aan. Je doet net alsof deze hele flat van jullie is en dat jullie maar kunnen leven als God in Frankrijk. Jullie maken mijn hele leven kapot met al dat lawaai.”
Dieper graven
De bemiddelaars proberen nu wat dieper te graven. Hoe komt het dat mevrouw van Wijk zo buitensporig boos is op haar bovenbuurvrouw? Heeft dat puur en alleen te maken met de overlastklachten? Buurvrouw van Wijk spreekt nu aar teleurstelling uit over het feit dat de buurvrouw haar heeft laten stikken toen ze ging scheiden. “Niemand stond voor mij klaar, ik stond er helemaal alleen voor.” Hoor ik uit uw woorden, dat u eigenlijk het contact met uw buurvrouw mist?” vraagt de bemiddelaar. Deze vraag verrast haar. Er valt een diepe stilte en haar felheid maakt nu plaats voor een ongemakkelijk schuiven op de stoel. Schoorvoetend en timide zegt ze: “Ja ik vond het vroeger gezellig als we samen koffie dronken.” Nu is het de beurt aan buurvrouw Nagel om van verbazing van haar stoel te vallen. “Je hebt het er zelf naar gemaakt dat we het contact met je verbroken hebben.” Zoals je op de bank zat te slijmen met mijn man, walgelijk gewoon. En al die ingebeelde klachten waar je ons mee bestookt. Ik heb er schoon genoeg van!”
Slachtoffer
Betekent dat dat u geen contact met uw buurvrouw wilt? , polst de bemiddelaar. Mevrouw Nagel zegt dat er al te veel is gebeurd tussen hen. En dat de buurvouw problemen heeft in haar eigen leven. Die zij niet kan oplossen. Ze wil zich daar ook niet voor laten gebruiken. De buurvouw moet de hand in eigen boezem steken. De bemiddelaar vraagt nu aan mevrouw van Wijk wat ze hiervan vindt. Herkent ze iets in de woorden van haar buurvouw? Na de afwijzing van mevrouw Nagel, heeft ze zich weer schrap gezet. Ze schiet opnieuw in haar rol van slachtoffer en ontkent glashard alles wat de buurvouw beweert. Met haar is niets aan de hand. Het zijn de buren die haar leven tot een hel maken. Als het lawaai zou stoppen, dan ziet haar leven er een stuk zonniger uit. De buurvrouw zet de zaken helemaal op zijn kop.
Eenzaam
De kwestie lijkt weer helemaal terug bij af. Het lukt de bemiddelaars niet om de vrouwen dichter bij elkaar te krijgen. Buurvrouw Nagel volhardt in haar standpunt dat ze geen contact meer wil met mevrouw van Wijk. Mevrouw van Wijk laat zicht op haar beurt niet aanspreken op haar situatie . Als een kanon vuurt ze verwijt na verwijt af op de buurvouw. De bemiddelaars maken een eind aan het gesprek. In deze burenruzie lijkt het er inderdaad op dat de buurvouw ongelukkig en eenzaam is en dit afreageert op haar buren. Ze gebruikt de buren als een afleiding voorhaar eigen misère, maar ziet dit zelf niet in. De bemiddelaars zijn geen ziele knijpers of hulpverleners. Ze kunnen mensen niet dwingen om hulp te gaan zoeken.
Bloemschikken
In bovenstaande ruzie besluiten de bemiddelaars om na het gesprek met iedere buur apart te praten. Hoewel ze het besluit van mevrouw Nagel om geen contact te willen met de buurvrouw respecteren, vragen ze haar om toch gewoon te groeten. Dat wil ze wel. In een tête-à-tête met de buurvrouw van Wijk krijgen ze te horen dat ze weinig omhanden heeft. En dat ze niet weet wat ze met haar leven aanmoet. De bemiddelaar grijpt deze openhartigheid aan om wat tips te geven, “is vrijwilligerswerk niet iets voor u”, om haar leven wat meer zin en inhoud te geven. Na een maand bellen de bemiddelaars op om te horen hoe het de buurvrouwen vergaat. Mevrouw van Wijk zegt dat de geluidsoverlast de laatste tijd minder is. Ook is ze een cursus bloemschikken gaan doen en bezoekt ze elke week een aardige bejaarde dame als vrijwiliger, wat ze erg leuk vindt. En buurvouw Nagel merkt dat het gebonk in de avonduren nagenoeg is opgehouden. Ze groet de buurvouw als ze haar in het trappenhuis tegenkomt en knikt haar vriendelijk toe.
Bij Buurtbemiddeling bestaat geheimhouding. Bovenstaand voorbeeld komt uit een andere gemeente. De namen en omstandigheden zijn vanwege de privacy veranderd. Heeft u zelf last van de buren of bent u verwikkeld in een burenruzie en wilt u werken aan verbetering of een oplossing ? Bel dan naar de coördinator van Buurtbemiddeling, Sam van Bakergem, telefoonnummer 0118 - 751444.
"samen komen we er wel uit"
Overzicht