De heer Versluys belt naar buurtbemiddeling. Hij heeft een klacht over een boom van zijn buren, de familie van Santen.Als iemand van buurtbemiddeling een bezoek afgelegd, blijkt het om een kronkelwilg te gaan, die precies in het midden van de twee voortuinen staat.
Ooit in gezamenlijk overleg geplant door zijn vorige buren en de familie van Santen.
“Daar heb ik niets mee te maken,’roept de heer Versluys kordaat. Wij hebben die rotboom nooit gewild. Als u eens wist hoe hard die krengen groeien. In de zomer neemt de boom ons licht weg en in de herfst vallen de bladeren op ons tuinpad en op onze auto. Als het stormt, zwiepen de takken tegen ons raam en schrikken wij ons rot. En mevrouw Versluyss voegt daar aan toe: ‘En ik maar steeds de ramen zemen. Alsof ik niets beters te doen heb.’
Vloeken en tieren
Meneer Versluys heeft de buurman een aantal keren gevraagd of hij de boom niet weg wilde halen. Maar dat wil de buurman niet. Uiteindelijk verliest hij zijn geduld. Tijdens een weekend dat de buren met de caravan weg zijn, snoeit hij alle takken aan zijn kant van de tuin drastisch weg. ‘Wij staan in ons recht,’ zegt buurvrouw Versluys strijdlustig. Als de heer en mevrouw van Santen terugkeren van een weekendje weg, reageren ze furieus. Versluys: meneer van Santen stond hier aan de deur te vloeken en te tieren en zei dat hij een aanklacht ging indienen wegens vernieling. Sinds deze gebeurtenis is de relatie tussen de buren aanzienlijk slechter geworden. Ze groeten elkaar niet meer en beiden proberen andere buren van hun gelijk te overtuigen. “Wij hebben nog nooit ruzie gehad met onze buren,’ zegt mevrouw Versluys als bewijs van de duidelijke onredelijkheid van de buren.
Gele linten
Maar even later zal het echtpaar van Santen precies hetzelfde zeggen, als zij hun verhaal aan buurtbemiddeling uit de doeken doen. Ze blijken echte groenliefhebbers en zijn blij met iedere boom die de toch al kale buurt opvrolijkt. De kronkelwilg hebben ze vijf jaar geleden geplant in overleg met hun toenmalige buren. Ze genieten van het uitlopende groen van de takken in het voorjaar, met Pasen versieren ze de boom met gele linten en als het sneeuwt, lijkt het wel een plaatje van Anton Pieck. Kortom: ze zijn erg gehecht aan hun boom. Ze weten dat de buren zich storen aan het groen en proberen dus regelmatig de boom te snoeien. ‘Maar voor de familie Versluys gaat het nooit ver genoeg. Ze blijven maar klagen. En nu hebben ze de wilg aan een kant helemaal kaal gesnoeid. Zonder overleg! Woedend zijn ze, vooral over de achterbaksheid van deze actie.
Vuist of tafel
Beide buren weten niet hoe ze hier uit moeten komen. Het lijkt er op dat ze een totaal ander idee van een mooie tuin hebben. De tuin van Van Santen vertoont een weelderige aanblik, terwijl de tuin van Versluys verdeelt is in keurige perken, omgeven door een kaarsrechte heg. Hoewel beide buren een machteloos gevoel hebben over de oplossing, gaan ze akkoord met een bemiddelingsgesprek. Tijdens dit gesprek komen er ineens nieuwe gevoeligheden boven tafel. Buurman Versluys stoort zich er enorm aan, dat de buren hun beloftes niet nakomen. ‘ze hebben me gezegd dat ze de wilg zouden snoeien'. Maar vervolgens gebeurt er niets. Als mensen tegen mij staan te liegen, dan slaan bij mij de stoppen door,’en hij slaat met zijn vuist op tafel. Hij heeft het gevoel dat de buren een spelletje met hem spelen en hem niet helemaal voor vol aanzien.
Een drieste bui
Nu vraagt de bemiddelaar aan de heer en mevrouw van Santen of dit beeld van de buurman klopt. De heer van Santen: ‘Het is niet dat we gelogen hebben, alleen hadden we het allebei zo druk, dat we er niet aan toe gekomen zijn. Ik was vast van plan om de wilg te snoeien.’Hij zegt nu rechtstreeks tegen de buurman, dat hij hem echt wel serieus neemt. Maar kan de buurman zich misschien voorstellen dat de boom hem aan het hart gaat? En dat ze nu beiden opgescheept zitten met een verminkte wilg, die er niet uitziet? Schoorvoetend beaamt de buurman dit. Zuinigjes merkt hij op dat hij in een drieste bui misschien wel wat drastisch te werk is gegaan. Zijn vrouw voegt er aan toe dat ze het heel erg vindt dat de buren sinds die tijd niet meer met elkaar praten. De tranen schieten nu in haar ogen. ‘Ik kan niet tegen ruzie. Ik heb namelijk zwakke zenuwen en dan doe ik meteen geen oog meer dicht.’
Koffie drinken
De familie van Santen heeft inmiddels haar woede laten varen. Ze snappen nu dat de buurman in een vlaag van boosheid en onmacht heeft gehandeld. De kwestie van de wilg moet nu voor de toekomst goed geregeld worden. De heer van Santen snoeit de wilg nog verder terug, zodat de kaalheid niet meer opvalt. Dan mag de wilg weer uitgroeien. Tot het moment dat de takken tegen de ramen van Versluys kunnen zwiepen. Ze maken de afspraak om in de herfst gezamenlijk de bladeren weg te halen. De vrouwen spreken onderling af om weer eens koffie bij elkaar te drinken. En de mannen beloven om ergernissen direct uit te spreken en niet te laten smeulen. Want daar komen brokken van, dat hebben ze nu wel gemerkt. De sfeer is nu heel anders dan in het begin van het gesprek. De bemiddelaars spreken af om over drie maanden te bellen om te informeren hoe het gaat.
Bij buurtbemiddeling bestaat geheimhouding. Bovenstaand voorbeeld komt uit een andere gemeente in Nederland. De namen en omstandigheden zijn vanwege de privacy veranderd. Heeft u zelf overlast van uw buren of bent u verwikkeld in een burenruzie en wilt u werken aan verbetering of aan een oplossing? Bel dan naar de coördinator van Buurtbemiddeling: Sam van Bakergem, telefoonnummer: 0118 - 751444
“samen komen we er wel uit”
Overzicht